ang sarap ng feeling diba pag tayo’y sama sama……………

March 14, 2010, araw ng linggo, isang araw na masasabi ko sa ngayon na isa sa hindi ko makakalimutang petsa sa buhay ko.,.,., bakit?.,,,, .,. dahil ba sa ito ang araw na sinagot ako ng babaeng nililigawan ko?………., dahil ba ito ang unang araw sa unang trabaho ko?….dahil ba birthday ko??.,,,,.,

hindi.,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,..,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,………

March 14, 2010 ang araw na sinabi ko sa sarili kong “oo”.,.,.,.,,.kanino? siyempre sa Diyos..,., Siguro matapos ninyo mabasa ito,, masasabi ninyong ang corny naman nito.,. ang babaw naman nito.,, pero para sa isang kabataang katulad ko..,.isa itong  hindi birong pangyayari at desisyon na paninindigan ko at pinaninindigan ko hanggang ngayon… dahil ito ang araw nang ako’y maihalal sampu ng aking mga kasama upang manguna at mamuno sa paglalakbay ng mga kabataan sa aming parokya. Bakit ko nasabing hindi ko makakalimutan ang araw na ito.???

Halina’t hayaan ninyong ibahagi ko sa inyo ang  simpleng karanasan kasama ang mga kabataan ng aming parokya. Ang maihayag ko sa inyo kung paanong sa simpleng pagkakataon ay gumawa ang Diyos ng paraan upang ang mga bagay na hindi natin ginugusto ay magiging bagay na ating ika-iingat-ingatan ngayon.

Nagsimula akong maglingkod sa aming parokya sa edad na walo sa pamamagitan ng pagsali ko sa Ministry of Altar Servers.. Mula ng ako’y maging sakristan, kami ay namulat na sa mga bagay na umiikot lamang sa aming grupo,, hindi pa lingid sa aking kaalaman na mayroon pa lang youth ministry ang bawat parokya. Hanggang sa dumating ang panahon na ako’y naging isang “kuya”  at nang lumaon ay naging isang officer ng aming grupo. Sa loob ng 10 taon,, minsan lang at pag sinisipag pa ay hindi ako nag-iinvolve sa mga gawain ng youth ministry…. Sa totoo lang,,,, iba ang aming tingin sa youth ministry noong mga nagdaang panahon, dahil na rin siguro sa aming mga nakikita, sa mga naipamulat sa amin ng mga dating “kuya” at animators, sa klase ng pamunuang meron ang youth ministry…Minsan pa nga’y dumarating ang pagkakataon na nagkakaroon ng hindi magandang  pag-uunawan ang parehong grupo dahil na rin siguro sa mga ilang rason tulad ng pagtanggi namin na  sumama at sumali sa mga gawain ng nila at dahil hindi namin matanggap-tanggap na ang aming grupo ay kabilang sa grupong pangkabataan subalit ang katotohan nga nama’y kami ay mga kabataan din., Noong mga panahong iyon ay hindi namin lubos maintindihan ang ibig sabihin ng Parish Youth Ministry…..hanggang sa dumating ang pagkakataon na unti-unti naming nalalaman at naiintindihan kung bakit mayroong youth ministry sa aming parokya. .. Paano ko nasabi iyon???????????????????????

Simple lang,., ang hayaang imulat ang aming sarili sa mga kabataang katulad namin. Kasama ang aking kasamang officer sa altar server, sinimulan naming mainvolve sa gawaing pangkabataan. Kung aking naaalala ay nagsimula ito sa isang “amazing youth challenge” na sinundan pagkalipas lang ng ilang buwan ng “Youth Jam” na kung saan ang aming grupo ay naging isa sa mga abala upang maisakatuparan ang mga gawaing ito. Mahirap sa umpisa, syempre kailangan din naming makiramdam, at pakisamahan ang mga lider kabataan na minsan din naming nakasagutan sa mga miting at pagtitipon..Dagdagan pa ang katotohanang “virgin” pa kami sa ganitong mga gawain. Ngunit pagkatapos ng mga nasabing gawain ay naramdaman ko ang saya pala ng mga ganitong aktibidad,, yung “fulfillment” ba na maitatawag para sa simpleng mga kabataang katulad namin,, lalo pa yung mga pagkakataong magkakasama kayo ng kapwa mo kabataan na nagpapakahirap ngunit masayang gumagalaw para sa iisang layuning ang makikinabang naman ay ang mas marami pang mga kabataan. Napag isip-isip ko tuloy na simple lang ang mga ito pero isa ito sa paraan ng mga kabataan upang makapaglingkod sa Diyos at sa Simbahan,,,,,, ang magbigay at magbahagi ng talento at kakayahan sa bawat isa.

Yun na nga,,,, March 14, 2010,,,, pero bago ang petsang iyan ay ilang pagninilay rin ang aking aming ginawa para sa desisyong alam naming ikaiinis at ikagagalit namin. Sinabi ko pa nga sa aking sarili na para ko na ring inuntog ang ulo ko sa pader pag sumama ako sa youth council…..Ngunit bago iyan ay ilang pagtatanung -tanong ang aking ginawa kahit ang aming sarili’y napagtanungan na rin namin kung “oo” ba o “hindi”,, , hanggang sa dumating ang punto na isang di makakalimutang tao at kaibigan ang nagsabi at nagpamulat sa amin na kami daw ay masyadong bilib sa aming mga sarili dahil sa ganda at tagumpay ng aming grupong kinabibilangan ngunit hindi ganap dahil hindi kami marunong magbahagi at magbigay ng kung anung mayroon kami,,dahil nung mga panahong iyon ay natanim sa aming isipan na kailangan kami ng youth ministry para maging lider dahil na rin sa nakikita nila sa aming grupo ngunit mali pala kami ng aming akala dahil ang katotohana’y  hindi kami kailangan ng youth ministry,, bagkus kami ang may kailangan sa youth ministry dahil aminin natin at sa hindi,,, na kami ay kabilang sa kanila at sila ay kabilang sa amin,, ang magbahagi sa kabataan ay pagbabahagi rin kay Kristo at ang pagbabahagi at pagbibigay naman ng mga kabataan sa amin ay ang pagbabahagi rin ni Kristo sa amin.,.,,   Kasama ang aking presidente sa altar server na si thoni, pareho naming pinagdesisyunan ang mga bagay na ito. Ang sumali at maging kinatawan ng aming grupo sa gaganaping eleksiyon ng Parish Youth Ministry.……

Nangyari na nga ang dapat mangyari.,., March 14, 2010, Linggo ng kami’y mahalal bilang bagong kasapi ng Parish Youth Council.. ako at si thoni ay nahalal bilang bise presidente external at internal ng youth ministry,, sampu ng aming kasama sa bagong pamunuan ng youth council ay masaya naming tinanggap hindi lang ang posisyon bagkus higit sa lahat ang responsibilidad na aming gagawin at paninindigan,,,,,, ang maging halimbawa at mabuting ehemplo sa kapwa namin kabataan.

Sa umpisa’y masaya ang aming pakiramdam ngunit isa-isang dumating ang mga pagsubok tulad na lang ng pag alis ng aming Youth Minister na noo’y si Reb. Del Ronquillo MS. sa kadahilanang naiba na ang kanyang assignment. Mahirap tanggapin syempre lalo na sa mga bagong council member na kagaya ko dahil mawawalan agad kamin  ng pastol,.,. Ngunit alam naming kalooban ito ng Diyos upang tumatag kami sa pagsasamahan bilang isang kabataang ang pinanggalingan ay iba-iba,,,,, iba-iba dahil ang iba sa amin ay miyembro ng choir, sakristan, savio, at yung iba pa nga ay nakita lang sa tabi-tabi.., pero ang galing ni Lord dahil nakuha agad namin ang loob ng bawat isa.,.,.

Simula na ng mga gawaing ang intensyon ay para sa paglago ng buhay-kabataan,,., nandiyan ang “summer sportsfest”, Dyorni module, youth masses at gatherings, general assembly, marian exhibit,, panunuluyan, youth jam, eco-camp, at iba pang mga gawain tulad ng paglahok sa mga archdiocesan gatherings,. matapos ang ganitong gawain ay napagtanto ko na hindi pa pala sapat ang mga ito upang makuha namin ang aming inaasam,,, ang paglago namin bilang kabataan..,parang may kulang pa rin.,,., ngunit hindi lang pala ito ang aking/aming poproblemahin.,.,………. Sa paglalakbay namin bilang mga lider-kabataan ay samu’t saring suliranin rin ang aming tinanggap.,., gaya ng mga nagdaang pamunuan,,  unang una na nga ang mga batikos mula sa iba,,,nakakatuwang isipin na noon,, kami ang unang bumabatikos sa kanila pero ngayon kami na ang binabatikos …………,.,.,panghihina ng aming kapwa kabataan upang ipagpatuloy ang paglilingkod,, lalong lalo na ang mga kapwa ko lider-kabataan na sumukong bitiwan ang responsibilidad na kanilang tinangap isang taon na ang nakalilipas.,.,.,hindi naman namin magawang magalit dahil karapatan nila iyon at iyon ang nais nila.,,kakulangan sa mga oras at panahon ng bawat isa,.,.maikling pasensya at higit sa lahat ay ang immaturity  ng iba.,,.,., Sa totoo lang ay nagugulat ako sa mga nangyayari at hindi ko pa rin lubusang matanggap na kailangan naming harapin ang mga ganitong bagay dahil na rin siguro sa nasanay ako sa grupong pinaggalingan ko na lahat kami ay matured.,., Mahirap kung sa mahirap talaga ang manguna sa isa sa pinakamalaking sektor ng simbahan,,, ang mga kabataan.,, iba-iba ang pinanggalingan, iba-iba ang ugali, iba-iba ang pananaw at prinsipyo sa buhay…. Ngunit hindi kami sumuko at unti unti naming tinanggap at pinag aralan ang realidad na dapat naming tanggapin ang hamon sa amin ng aming noo’y kura paroko na palaguin at palakasin ang buhay-kabataan ng parokya…

Sa kabila ng mga suliranin at mga hamong aming tinatahak, masasabi kong napakasuwerte ko at nabigyan ako ng pagkakataong mapabilang sa mga kabataan ng parokya… May mga bagay man na naging suliranin,,,,mayroon rin namang mga bagay na nakapagpatatag at nakapagpalago ng aming samahan at mga sarili ,.,,, May mga pagkakataong hindi na namin kaya,,,, may mga panahon din namang nakikita namin na may ihihigit pa pala,., May mga panahong ang mga kapwa lider namin ay ayaw na.,, may mga panahon rin namang masasabi naming gusto ko pa pala.,., May panahon ng inis, galit at iyakan ngunit mas marami ang panahon ng kasayahan at ngitian.,.dahil iba-iba man ang aming mga pinagkakaabalahan at kakayahan ,,ay sama-sama at iisang paglilingkod naman ang aming ginagawa,,,, Sabi nga sa isang kanta,.,,. “ang sarap ng feeling diba pag tayo’y sama-sama”.,.,

Minsan sa buhay natin,.,., ang bagay na kinaaayawan natin ay yun pa ang mga bagay na iingatan natin,.,God moves in a mysterious way because sometimes those things that we really hate are the same things that we will love and those things are called “passion”. at sa ganitong paraan, gumalaw ang Diyos ng di natin inaasahan.,.,.,.,.,,.,.,.,.,

2 thoughts on “ang sarap ng feeling diba pag tayo’y sama sama……………

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s